BARBARELLAPRESS

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
31 MAY 2010

Good ‘old’ stoner in Luxor Live

Door Eelco van Eldijk

Het Nijmeegse Barbarella mag de avond openen voor het optreden van de nieuwe godenzonen van Kyuss en co, Truckfighters is hun naam.

De Barbies doen dat zeker niet verkeerd. De rockende nummers ontbreekt het niet aan effectiviteit. De geluidsman daarentegen wel. Hij draait Barbarella eigenhandig de nek om door ze op te zadelen met een dikke brei van geluid. Daarnaast verzuimt dit heerschap tot overmaat van ramp om tijdens één van de nummers de omgevallen microfoon terug in de kick te (laten) stoppen, hetgeen niet bepaald getuigd van alertheid. Jammer voor Barbarella, dat door toedoen van dit soort knulligheden een kans om te schitteren op een A-podium behoorlijk in rook op ziet gaan. Toch laat het kwartet zelf wel zien dat ze klaar zijn voor het grotere werk. De (nieuwe) nummers zijn verfijnder en de uitvoering (met name de drumpartijen) worden beter; kom maar op met de nieuwe opnamen!

Rott Child is de vaste support van deze tour van Truckfighters. Het waarom daarachter is een raadsel. De Belgen hebben niets van doen met logge woestijngrooves of dikke psychedelische rock. Rott Child komt (na een lange soundcheck) op de proppen met een soortement van math ’n roll. Knetterharde rock ’n roll met veel oog en gevoel voor avontuurlijk venijn. Het psychotische achterneefje van The Hives? De Zappa-gekke overbuurman van Future of the Left? Battles als rockband? Zoiets, maar dan wel klinkend als een behoorlijke puinhoop. Het publiek pikt dit dan ook niet en besluit massaal te gaan roken of elders te gaan verpozen. Toch dient opgemerkt te worden dat Rott Child wel degelijk een leuke en interessante band is met hun maffe (stem)vervormingen, verwrongen basdreunen en idiote breaks. Een band die meer verdient dan dit aartsconservatieve stonerrockpubliek. Herkansing op de open-minded Nijmeegse Affaire?

Het uur U, Truckfighters treedt eindelijk (weer) eens op in Nederland. Hoewel de band met hun drie albums hoge ogen gooit bij veel stonerrockliefhebbers en muziekcritici, lijkt het de band maar niet te lukken om echt vuist te kunnen maken. Het bezoekersaantal deze avond valt dan ook behoorlijk tegen. Maar aan de inzet van de drie Zweden ligt dat zeker niet. In plaats van lijzig achterover leunend hun dreinende rock ten gehore te brengen zoals gebruikelijk is in het genre, staan er drie ADHD-figuren volledig uit hun dak te gaan op hun muziek en te geilen op hun zelfgecreëerde geluidsmuur. Een vreemd tafereel, dat eerlijk gezegd ook totaal niet bij de bezwerende stonerrock van het trio past.

Hoewel de band lekker speelt en heerlijk zompig klinkt is het in de loop van het optreden zelfs raadzaam om vooral maar niet te kijken naar het clubje ronduit irritante skatepubers dat Truckfighters bevolkt. Ogen dicht past ook weer niet bij deze muziek, ze dan maar de rug toekeren? Vreemd genoeg werkt dit het beste om het optreden nog enigszins dragelijk te maken om bij te wonen. Het zal u dan ook niet verbazen dat het ondergetekende inmiddels wel duidelijk is waarom Truckfighters tot op heden de doorbraak niet heeft weten te forceren. Of dat ooit nog zal gebeuren is maar zeer de vraag; hoe vallen zulke, toch prima muzikanten, met dit overdreven gedrag serieus te nemen?

back to top

LIVE REVIEW
UGENDA
30 MAY 2010

Avondje stuiterrock

Door Bernad Bodt

Luxor Live had het evenement op haar site aangekondigd als een echt avondje stonerrock maar dat blijkt toch niet helemaal de lading te dekken. Het was wel een avondje genieten. Dat klopte dan weer wel. Op de rol stonden het Nijmeegse Barbarella, het Belgische Rott Childs en het Zweedse Truckfighters. Voor de laatste band was het hun enige optreden in Nederland tijdens de Europese toernee. De band heeft intussen drie platen uit en draait volop mee in het stonerrock wereldje. Daarom was het enigszins teleurstellend dat Luxor Live maar matig gevuld was.

Nijmeegs trots Barbarella had de eer om de avond te openen. Stonerrock behoort traag, lomp en hard te zijn en de nummers mogen vooral niet te kort duren. Barbarella geeft daar vanavond een eigen draai aan. Compacte nummers, up-tempo gespeeld is het motto vanavond. En ze houden dat vol vanaf het eerste nummer ‘Neon City’ tot aan het slot-akkoord ‘Sonic Nomad’. Tussendoor kwam vrijwel de gehele EP voorbij. Het was helaas voorbij voordat je er erg in had. Naast muzikaal vermaak viel er ook te genieten van Jaap. Hij is namelijk naast een uitstekende gitarist ook iemand die bij iedere solo de meest prachtige gekke bekken kan trekken. Zeer vermakelijk! Het wordt tijd dat de langverwachte full length van ze op de markt komt. Tot het zover is zit er niets anders op dan ze regelmatig live te checken.

Het Belgische Rott Childs, voortgekomen uit de overblijselen van El Guapo Stuntteam, gaat verder waar Barbarella gestopt was. Met korte, uptempo nummers. Ze slagen er zelfs in om een tandje bij te schakelen. Tot halverwege hun set. Dan krijgen ze versterking van de Vermin Twins. Het optreden wordt dan enerzijds hilarisch maar anderzijds muzikaal een grote chaos. Qua sound stuitert het dan alle kanten op. Electropunk, hip-hop, hardcore en rock. Kortom voor de gemiddelde toeschouwer niet meer te volgen. Menig bezoeker besluit om dan maar een versnapering aan de bar te halen. Visueel ziet het er wel boeiend uit. De Vermin Twins uitgedost als hip-hoppers zijn voorzien van mijnwerkerslampjes en stelen daarmee de show.

En dan is het tijd voor de hoofd-act: de Truckfighters uit Zweden. Dit is een trio stoere, woeste mannen uit het hoge noorden, die afgaand op hun laatste cd ‘Mania’ echte stonerrock spelen. Alleen hoort hierbij wel een karakteristieke pose op het podium: op een plek staan en vooral met de lange haren head-bangen. De Truckfighters hebben daar hun eigen variant op bedacht. Als een stel ontsnapte kikkers stuiteren ze alle kanten op. Dankzij de wireless techniek zijn de beide frontmannen in staat om het territorium niet alleen tot het podium te beperken. Regelmatig is een van hen ook tussen het publiek te vinden. Slechts als er een nummer aangekondigd wordt staan ze even stil. Wat een energie en uithoudingsvermogen hebben ze in huis. De loeizware riffs, het trage meeslepende geluid en de zeer herkenbare diepgewortelde trage groove doen de rest. Dit is de stonerrock die Luxor Live ons beloofde.

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
28 MAY 2010


Photo by Jorg Roosma, see more photo's here

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
30 APRIL 2010


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
1 MAY 2010

Oranjepop de middag: akoestisch Barbarella gooit hoge ogen.

Door Martine de Rijck en Bas Bevers

.........

Terug naar de tent waar twee leden van Barbarella een akoestische set ten gehore brengen. De aanwezigen beleven een primeur, want het is de eerste akoestische set ooit van Barbarella. Volgens eigen zeggen gaan ze “lafjes” doen. Desondanks is het een energiek optreden voor een akoestische set. Het lukt Barbarella erg goed om hun eigen stijl om te zetten. De nummers zijn zeer gevoelig: hier zitten twee stoere rockers met een klein hart. Een liedje als I Am The Wolf is aan de ene kant vunzig, maar aan de andere kant ook vol twijfel en wanhoop. Tegen het einde loopt het emo-gehalte wel wat hoog op en wordt het iets teveel.

.........

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
FEBRUARY 2010

Met Barbarella in de gelederen hoeft goede rock niet van ver te komen.

Door Bernard Bodt

Voor Monks Avenue komt het optreden in Willemeen eigenlijk een week te vroeg, want hun cd is pas vanaf komende week verkrijgbaar. Live is het inderdaad een rockband met voldoende potentie. De nummers steken goed in elkaar, lekkere catchy riffs met een funky inslag. Muzikaal gezien is het goed, maar en toe klinkt de zanger net iets te veel emo. Een stijl die na een paar nummers behoorlijk op je zenuwen kan werken. Gelukkig wordt dat opgevangen door de drummer die ook een aardig potje meezingt. Voor de broodnodige variatie zeggen we maar zeggen. Monks Avenue draait nu ongeveer een jaartje mee en dat is vooral nog te merken aan hun podiumpresentatie, deze is nog vrij statisch. Het kan allemaal net wat spectaculairder, zo staat de bassist vrijwel de gehele set in een donker hoekje. Maar als de band daar wat meer aandacht aan besteedt en op hun cd voldoende funky nummers staan, dan komen de jongens uit Eindhoven er wel. Zeker met de support van de meegereisde fanclub die trouw alle optredens afloopt.

Babarella laat zien hoe je een energieke rockshow neerzet. Hun performance is minstens zo explosief als hun muziek. Dit is rock zoals rock moet klinken. Korte geluidsuitbarstingen die gevolgd worden door rustige passages, die gelukkig net zolang duren als het knipperen van je oog. Het is alweer meer dan een jaar geleden dat Barbarella de debuutplaat Neon City uitbracht. Het wordt tijd dat ze de volgende stap zetten en met een volwaardige fulllength op de proppen komen. De ervaring die ze hebben opgedaan met het spelen door het hele land in de Popronde moet nu toch maar eens te gelde gemaakt worden. Barbarella laat het Arnhemse publiek zien dat goede rock niet van ver hoeft te komen.

De meest ervaren band deze avond is Navarone. Zij gaan verder waar Barbarella gestopt is, met vuige stonerrock die je bij je strot grijpt, inclusief meesterlijke gitaarduels tussen de beide gitaristen. Het is te hopen dat de jongens van Monks Avenue goed opgelet hebben, want van deze band kunnen ze nog een hoop leren. Het plaatje wordt helemaal compleet als aan het einde van de set nog de nodige portie psychedelica wordt toegevoegd. Het was om te smullen. En dat deze band ballen heeft laten ze zien als ze met een gewaagde cover hun set afsluiten: Whole Lotta Love van Led Zeppelin.

Na een avond die qua spanning perfect opgebouwd was, is het de vraag of de laatste band, The Mad Trist, de hoge verwachtingen kan inlossen. Met optredens op Noorderslag 2010 en in De Wereld Draait Door, een cd presentatie in Paradiso en een debuutplaat geproduceerd door niemand minder dan Torre van De Staat, is de band de laatste tijd behoorlijk gehypt. Het begin van de set wordt nogal plichtmatig afgedraaid, alsof ze bang zijn om foutjes te maken. Pas aan het einde komen ze echt los, als ze de korte rocksongs laten voor wat het is en een lekker lang nummer inzetten waarbij ze eenmalig alle registers opentrekken. Maar dan is het eigenlijk al te laat, Willemeen is inmiddels al half leeg gelopen. En dat is eigenlijk jammer, want The Mad Trist heeft voldoende potentie om heel Willemeen plat te spelen. Alleen vanavond zat het er niet in. Een gemiste kans.

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/TILBURG
31 OKTOBER 2009

Popronde Tilburg 2009

Door Wouter de Waal

BARBARELLA (21.45 – BAT CAVE, 013)
Na The Mad Trist mag Barbarella aan de slag in de Bat Cave, waarmee de door die eerste band ingezette stonerlijn uiterst adequaat wordt voortgezet. Zij het met een kleine ‘twist’: niet alleen is er een groot verschil in uitstraling door het keurig bepakte voorkomen van deze mannen, maar de groep neemt vooral ook wat meer tijd om haar liederen uit te spinnen, waarbij de ruimte wordt gevonden voor de nodige stoere solo’s. De climax aan het einde van het optreden is erg goed opgebouwd en toont de toegevoegde waarde van een langere muzikale adem mooi aan. Sympathiek detail: de band verkoopt haar EP vanavond voor “wat de gek ervoor geeft.” Fijne gozers kortom.

photo's: Anne Neijnens

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/DEN HAAG
19 OKTOBER 2009

Haagse Popweek 2009
Popronde 2009

Door Remco van der Ham

[…..]

In de Zwarte Ruiter speelt de band Barbarella, één van de laatste acts van de avond. Het is niet heel erg druk, maar je moet dan ook wel een muur van geluid kunnen trotseren. De band heeft een gitaargeluid waar je u tegen zegt, wat een vette sound! De zware gitaarrifs doen dan ook al snel denken aan acts als Kyuss en Queens Of The Stone Age. Toch komt de eenzijdigheid wel regelmatig om de hoek kijken, vooral omdat de zang amper boven de muur van gitaren en drums uit kan komen. Wat meer afwisseling in de set of wat vaker de ruimte aan de zang geven, zou zeer welkom zijn. Het laatste nummer van de set, het flink uitgesponnen ‘Sonic nomad’, kan als hoogtepunt van het optreden worden bestempeld.

[…..]

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
17 OKTOBER 2009


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top

EP REVIEW
FILE UNDER.NL
OKTOBER 2009

BARBARELLA: MODDERVETTE NIJMEGENAREN.

Als het twee jaar duurt voordat een band na het opnemen van enkele tracks zijn cd uitbrengt, mag het dan ook een jaartje duren voor er een stukkie volgt van die cd? Nee, natuurlijk mag dat niet, maar toch is het gebeurd. In oktober vorig jaar verscheen de EP Neon City van Barbarella en aangezien het nog wel tot volgend jaar duurt voor er een full length in de schappen ligt, geven we deze EP lekker nog wat aandacht. Gewoon omdat het kan. En omdat het moet. Want Nederland mag best weten dat deze Nijmegenaren lekkere vette rock produceren. Voor de volledigheid noemen ze Deep Purple, Black Sabbath en Uriah Heep als hun grootste invloeden, maar het is gewoon dikke stoner die ze produceren met een lichte hardrock gloed. Ze missen nog net dat glimmende hitgevoelige tintje dat Queens Of The Stone Age bijvoorbeeld hebben, maar eigenlijk is dat wel fijn. Melodieus zijn de tracks overigens zeker wel. Maar het draait bij Barbarella vooral om de moddervette riffs en jankende licks van Remco Verweij en Jody Peters en de zompige bass van Joost Reijners. Drummer Peter Onstein steekt er dan misschien een beetje kaal bij af, hij zorgt er wel voor dat de boel goed bij elkaar gehouden wordt. Het zou zo maar kunnen dat hun aanstaande cd het straks in het buitenland ook goed gaat doen, want Freebird Records vond hun oorspronkelijk in eigen beheer opgenomen EP al zo goed dat ze 'em in de VS en Duitsland ook al uitbrachten. Ik kan ze geen ongelijk geven.

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
SEPTEMBER 2009

Appelpop zaterdag: kaf scheiden van het koren.
Eerste avond biedt hoog niveau in diverse genres

Door Eelco van Eldijk

[…..]

Barbarella is de tweede band op het Blossompodium. De band, in het bezit van het alom bejubelde mini-album Neon City, moet het in Tiel zonder de support van de Nijmeegse RockCity vrienden stellen, op een enkel verdwaald shirtje na. Hoewel Barbarella´s optreden niet geheel overtuigend is, wordt door de band live wel vooruitgang geboekt. De set wordt dynamischer, de sound wordt beter. De vocalen blijven het zwakke punt van de band, maar de presentatie staat ditmaal werkelijk als een huis. Met groovend spel en een subliem spelende bassist wordt Tiel vandaag gewonnen.

[…..]

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
13 SEPTEMBER 2009


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
6 SEPTEMBER 2009


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
JULI 2009

Barbarella is net niet het lekkere ding dat ze zou moeten zijn. Je weet dat het erin zit, maar het komt er nog niet uit

Door Eelco van Eldijk

Het gaat de band voor de wind dankzij een goede debuutplaat, maar live is Barbarella (nog) niet de band die het zou moeten zijn.

CONCERT
Barbarella, Club Voerweg, dinsdag 21 juli

MUZIEK
Fuzzy rock met licht psychedelische elementen. Grungy en puntig in de lijn van Mudhoney en Nebula. Het Nijmeegse kwartet heeft inmiddels hoge ogen gegooid met debuutplaat Neon City.

PLUS
Barbarella weet duidelijk wat ze wil. Het zijn vier uiterst gemotiveerde goede muzikanten. De nummers van Barbarella zitten aantrekkelijk en goed in elkaar. Het weer zit niet mee, maar toch weet men de bezoekers vast te houden.

MIN
Live mist Barbarella iets. Waar bij naamgeefster Barbarella er zo’n beetje alles meer dan goed op en aan zat, komt Barbarella er als band wat bleekjes van af. Net niet overtuigend genoeg om de ruime voldoende te scoren die ze eigenlijk verdient. De vocalen zijn verre van stevig, de drumpartijen net te mat voor het type muziek. Ook moet het echt een stukje strakker gaan klinken om te overtuigen.

CONCLUSIE
Je weet dat het er in zit bij Barbarella, maar live komt het er (nog) niet uit. Erg jammer, want de band heeft wel degelijk de capaciteiten.

CIJFER
6

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
22 JULI 2009


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top

LIVE REVIEW
SALLAND CENTRAAL
JULI 2009

De organisatie van het Haarlese festival Dieksiepop kijkt terug op een geslaagde vijfde editie. De Nijmeegse band Barbarella trok zondag als eerste ten strijde. Het publiek moest duidelijk nog even in de stemming komen, maar Barbarella speelde een strakke set. Hun stonerrock klonk prettig in de oren en was dan ook een zeer welkom voorgerecht.

back to top

INTERVIEW
NIJMEGEN1 TV
JUNI 2009

and the short Barbarella version by Joost:

back to top

LIVE REVIEW
3VOOR12/ARNHEM-NIJMEGEN
JUNE 2009

Nijmegen neemt predikaat 'Rock City' overtuigend over van Eindhoven.

Door Sebastiaan van der Lans

Het is al een poos een feit: de rockscene bloeit volop in Nijmegen. Getalenteerde bandjes schieten als paddenstoelen uit de grond en worden ook (inter)nationaal opgepikt, met De Staat natuurlijk als voorlopig hoogtepunt. Voorlopig, want wat het publiek vanavond voorgeschoteld krijgt is van een dermate hoog niveau dat meer Nijmeegs succes onvermijdelijk is. Met Nijmegen Rock City (NRC), het nieuwe platform voor Nijmeegse bands en muziekliefhebbers, worden de kansen hierop alleen maar groter.

De kick-off van NRC gaat van start met de door Navarone zelf benoemde ‘Barock ’n’ Roll’, een niet misplaatste omschrijving. Niet in de laatste plaats vanwege de kekke presentatie van de band, maar toch vooral vanwege de muziek: zwierige rock in de stijl van Led Zeppelin en meer hedendaagse bands als The Answer. Navarone verkeert in bloedvorm vanavond. Waar de band voorheen nog wel eens te betrappen viel op nonchalant spel en onnodige uithalen van zanger Merijn beperkt men zich vanavond tot de kern. Er wordt zeer strak en puntig gespeeld met het geweldige nummer December als uitblinker. Het echte hoogtepunt wordt voor het einde bewaard in de vorm van een nieuw nummer, een gewaagde keuze van de band die echter zeer goed uitpakt. De afsluiter, gedragen door een übervette zware en lome riff, wijkt overduidelijk af van de rest van de set en Navarone bewijst met deze nieuweling écht te kunnen beschikken over een eigen smoel.
Het nieuwe nummer van Navarone is een mooie opmaat voor de zwaar rockende stoomwals die Black Bottle Riot (BBR) is.

De heren rocken de Black Bottle Ballen al een tijdje uit de broek en vanavond is het niet anders. De southern-rock klinkt gesmeerd en Merleyn wordt getrakteerd op een set waar de rednecks van Five Horse Johnson, de meesters van de zware en zompige bluesrock, nog een hele grote punt aan kunnen zuigen. Het nieuwe materiaal dat gespeeld wordt, toont aan dat BBR nog veel meer in zijn mars heeft en duidelijk niet bang is het muzikale spectrum te verbreden. Zo leunt een van de nieuwe nummers zwaar tegen de Clutch-groove aan, mede dankzij het pompende spel van bassist Jaap. Al met al een trefzeker optreden van BBR. Het akkefietje met de gitaarversterker doet hier niets aan af, maar bewijst juist dat BBR een uitermate goed geoliede machine is.

Na een intro dat eigenlijk te lang duurt betreden de strak in het pak gestoken mannen van Barbarella het podium. De band komt wat stroef op gang, maar na de ietwat overbodige Nirvana-cover gaat het los met groovend en heerlijk vuig spel. Barbarella klinkt met name in de spacey instrumentale passages als het Eindhovense 35007 in het kwadraat (- een mooi symbolisch gegeven voor vanavond zullen we maar zeggen). Het fuzzpedaal is duidelijk het favoriete speeltje van de band en Barbarella verstaat de kunst van de, voor zover die bestaat, ware stonersound. Er wordt vooral ook heel hard gespeeld; het nummer Monobeep mag na vanavond worden omgedoopt tot Monopiep. In de aankondiging voor vanavond werd beloofd dat Nijmegen zou schudden op haar grondvesten, Barbarella zorgt ervoor dat in ieder geval de omliggende kroegen mee kunnen genieten van een strak en bij vlagen overweldigend optreden, al mag het enthousiasme er nog wel wat meer vanaf spatten.

Hulde en complimenten voor de initiatiefnemers van NRC die vanavond aan elk detail hebben gedacht, van de backdrop met het NRC-logo tot aan het personeel van Merleyn dat gekleed gaat in rode NRC-shirts. Als deze avond representatief is voor wat NRC ons nog gaat brengen dan gaat de liefhebber van stevige rock nog een mooie tijd tegemoet! Het was een gezellig en vooral rockend feest. Om in stijl af te sluiten: al mot ik krupe op bloate voete goan, ik wil nog ene keer noar Nijmegen Rock City goan!

back to top

ZONDER WOORDEN
FILE UNDER
6 JUNI 2009


Photo by Tom Roelofs, see more photo's here

back to top